Wilfried
Twee pikzwarte ronde ogen, bruine lange oren en een schattige roze neus met witte snorharen. Ik zie mezelf glimlachen in de etalageruit waarachter een groot pluchen konijn zit. Het bruine knuffelbeest is omringd door ontelbaar veel andere vrolijke knuffelberen en stoffige beesten. Erachter zie ik een kleine charmante winkel vol met prachtige ouderwetse beren.
Mijn ogen vallen weer op de twee grote konijnenpoten.'Sigrid, je bent 26. De tijd van knuffelbeesten is nu wel voorbij', denk ik. Toch blijf ik staan en staar vertederd naar het mollige bruine buikje. Het prijskaartje erop vertelt me dat elke gram schattigheid duur betaald zal moeten worden. 'Sigrid, komaan, zoveel geld voor iets waar je toch al te oud voor bent?!' Ik maan mezelf aan te vertrekken voor ik de bus mis.
Maar diep binnenin in mij staat er een klein kind op. 't Is het meisje dat op de grond lag omdat ze al haar knuffels in bed had gelegd en er zelf niet meer bij kon. Het kind dat koppig en verwend overkwam wanneer ze een teddybeer niet kreeg, maar eigenlijk geloofde dat knuffelberen 's nachts wakker werden en verdrietig wachtten op een nieuwe thuis. Zou dat konijn hier al lang zitten wachten?
Meteen blaast de koude wind al die kinderlijke fantasie weer weg en ik sta nog steeds voor de winkel. Het regent ondertussen. Alles om me heen lijkt koud wit, grijs of zwart. Maar het konijn, dat is warm en lief en bruin. Ik klem mijn kaken op elkaar, zucht diep en kijk snel om me heen. Terwijl ik de deur van de winkel openduw, denk ik 'Misschien noem ik 'm wel Wilfried. Wilfried, het konijn.'
Related posts: