Tom
Tien jaar geleden was ik een onstuimige tiener met een hoop idealistische ideeën en de gebruikelijke drang naar zelfstandigheid. Elke kans om even van huis weg te zijn, zonder ouders, was een feestje. Toen ik hoorde van een opleidingskamp op het plaatselijke speelplein pakte ik dan ook snel mijn tas en vertrok. Als kind had ik een hekel aan de lange dagen op datzelfde speelplein. Ik telde elke dag de uren af tot mijn moeder me kwam ophalen om weer fijn naar huis te gaan. Als puber wilde ik niets liever dan zo veel mogelijk uren het huis uit zijn en daar had ik zeker een week op dat vervelende speelplein voor over.
Enkele maanden later begon ik aan mijn eerste stagedag als animator in het toneelgebouw van het speelplein. De cursus tot animator was me erg goed bevallen en ik startte enthousiast aan mijn stage. Het is op die eerste dag dat ik Tom leerde kennen. Tom was enkele jaren ouder dan ik en een ervaren animator. Hij was een beetje een rare snuiter, vond ik, met zijn grenzeloze fantasie en pakjes roltabak. Zijn felblauwe ogen sprankelden altijd en hij verkleedde zich maar wat graag als ridder of tovenaar. Tom was een fantastische animator en de kinderen kwamen massaal naar ons toneelatelier. Na twee ongelofelijke weken samenwerken met Tom kriebelde het in mijn buik.
Ik weet niet meer precies hoe lang Tom en ik een puberkoppeltje waren. Als 16-jarige had ik geen flauw idee wie ik was. Het duurde dan ook niet lang voor ik Tom erg kwetste. Ik herinner me dat hij me ooit wilde verrassen aan de schoolpoort en toen hij daar stralend stond ,met zijn ringbaardje en leren jasje, was ik niet eens blij. Ik was bezorgd wat mijn modieuze klasgenoten vonden van zo'n rebels vriendje. Nu weet ik dat ik Tom nooit had kunnen geven wat hij echt verdiende (al wilde ik dat wel). Pas twee jaar later, toen ik mijn eerste vriendinnetje leerde kennen, begreep ik waarom dat toen niet lukte ookal gaf Tom mij zo veel.
De herinneringen aan mijn vele avonturen en avonden in het jeugdhuis met Tom zijn me ontzettend dierbaar. Hij was mijn eerste serieuze vriendje en mijn eerste kennismaking met verliefdheid die verder ging dan de oppervlakkige kriebels die ik als puber voelde. Ik ben Tom dan ook nooit echt vergeten. Enkele jaren geleden kwam ik weer in contact met Tom. Hij was ondertussen gelukkig getrouwd en er was een eerste kindje onderweg. Met veel plezier bekeek ik de foto's van zijn trouwfeest, zijn mooie zwangere vrouw en hun nieuwe huis. Ik was opgelucht en blij dat die lieve jongen uit mijn herinneringen nu zo gelukkig was. Ik beloofde zelfs nog een keertje langs te gaan wanneer het kindje er was. Maar ik heb het altijd uitgesteld.
Nu is het te laat om Tom nog een keer te zien. Enkele uren geleden vond ik een berichtje van een oude gezamenlijke vriend in mijn inbox. Tom is vorige week erg plots onwel geworden en overleden. De vriend was verbaasd dat ik gisteren niet op de begrafenis was en bedacht zich dat ik het misschien nog niet wist. Inderdaad, ik had alle berichten op Facebook niet gezien. Daardoor heb ik ook het afscheid van Tom gisteren gemist. Het was een mooie dag in de brandweerkazerne met heel veel vrienden en familie die samen Tom herdachten.
Ik kan me niet eens inbeelden hoe erg zijn vrouw, zijn dochter en het kindje dat onderweg is hem nu missen. Ik vind het afschuwelijk. Het voelt zo ontzettend oneerlijk dat iemand die zoveel gaf zo vroeg moet gaan. Mijn hart stond even stil toen ik het nieuws hoorde, maar ik weet dat mijn verdriet in het niets valt naast de leegte die Tom bij zijn familie en vrienden heeft achtergelaten. Ik weet dat ik niets anders kan doen dan de herinneringen aan Tom koesteren en onthouden dat de mensen die ik graag zie elk moment uit mijn leven kunnen worden geplukt. Dag, Tom, ik ga je gelukkig gezicht op Facebook echt ontzettend missen.
Related posts:
Mooie herinnering. Sterkte!