Laten wegvliegen
Afgelopen zondagochtend, heel erg vroeg, bracht ik mijn moeder naar het vliegveld en dat viel me zwaarder dan verwacht. Ze gaat nochtans niet lang weg, 2 weekjes maar. En toch stond ik een krop te verbijten en heftig te zwaaien toen ze nog een laatste keer omdraaide. Ik hield het zakgeld dat ze me nog gaf ("want helemaal naar Zaventem meegaan was zo lief, geniet nu maar van een koffie!") een beetje verkrampt in mijn hand en droop af.
Met mijn neus boven de slagroom, karamel en 'grande' plastic kuip frappuchino van Starbucks zat ik even later sip aan mijn rietje te knabbelen. Blijkbaar was dit gevoel niet iets dat mee op het vliegtuig stapte, maar met mij naar huis zou gaan. De sneeuw die ondertussen uit de hemel kwam vallen, hield mijn moeder voorlopig aan de grond. Ik bedacht me even dat ik dat wel fijn vond, zo was ze nog even dichtbij.
Op weg naar huis begon ik koortsachtig de Brussels Airport site te refreshen om te zien of het vliegtuig naar India ondertussen al boven ons vloog. 2 uur later was dat nog steeds niet zo. Mijn oma, de moeder van mijn moeder, had me al 2 keer gebeld voor een statusupdate en ik vertelde zeker 3 keer hetzelfde. Dat doe ik wanneer ik zenuwachtig ben.
Thuis luisterde ik elk uur ongerust naar het nieuws, volgde ik aandachtig de status van het vliegverkeer vanuit Zaventem en wachtte ik op een bericht van mijn moeder. Pas in de vroege avond kon het vliegtuig opstijgen en een halve dag later kwam het eindelijk, met 8 uur vertraging, in Delhi aan. Ik veerde recht in bed en las mijn moeder's berichtje 'veilig aangekomen, maar eerste nacht slaan we over'
En zo begonnen mijn moeder en ik allebei doodmoe aan maandag 21 december. Zij in het warme India, ik in het koude België. Ik bedacht me dat 's nachts wakker liggen uit bezorgdheid meestal iets is dat moeders doen, niet de dochters. Mijn moeder heeft me zo vaak uitgewaaid voor al mijn maandenlange avonturen ver weg. Hoe deed zij dat toch zo enthousiast en vol vertrouwen? Wanneer ze weer veilig terug is, wil ik haar dat vragen en haar daarvoor bedanken. Ik weet nu hoe moeilijk het is.
Related posts: