Glimlach
Gisterenavond stond ik midden in het park en staarde naar de maan. Even dacht ik te voelen hoe de aarde razendsnel draait en ik ,op het oppervlak, raasde mee. Even had ik het gevoel in een glazen sneeuwbol te staan met mooi blauw, grijs, paars en zwart om mij heen. Met mijn tien vingers in de lucht voelde ik de wind door mij heen blazen. Plots was er weer zuurstof. Ik wilde even heel hard blij iets roepen. Maar ik glimlachte en zweeg.
Vanmorgen boog ik mijn hoofd voor krachtige vingers. Alle spanning, elke belasting, werd vakkundig uit mij gemasseerd. Ik keek naar de grond en zag alleen mijn haar. Even waande ik mij in een exotisch rustoord. Even was alles warm en vol van licht. Met mijn schouders in goede handen voelde ik het begin van genezing in de mijne. Tintelend en trippelend ging er opluchting door mij heen. Plots was er weer ruimte. Ik wilde even heel hard blij iets roepen. Maar ik glimlachte en ik schreef.
Category: Blog NL