Eindig
Mijn moeder heeft me heel vaak verteld dat ze er niet eeuwig voor me zal zijn. Als klein kind was dat heel onwerkelijk omdat zij het centrale aanspreekpunt was in mijn leven. Eten, wassen, huiswerk, spelen, opruimen, ruzie maken, troosten,…Er was maar één persoon die overal bij betrokken was en dat was mijn mama.
De woorden van mijn moeder hebben een zin voor eindigheid in mijn persoonlijkheid geschreven. Ik sta bijna elke dag stil bij het feit dat mijn ouders, mijn grootouders, mijn broer, mijn geliefde,mijn vrienden,… er op een dag niet meer zullen zijn. Toen mijn moeder ziek werd, was die realiteit opeens een stuk dichterbij. Gelukkig genas ze ook weer en kon zij, en ook ik met haar, opnieuw beginnen.
Maar af en toe schrik ik nog even van de kwetsbaarheid van de mensen om mij heen. Er zijn duizend en één dingen die kunnen gebeuren: van grote drama’s tot kleine ongelukken met grote gevolgen. Iemand graag zien wordt opeens zo risicovol, niet waar? Het is een beetje balanceren tussen vergeten dat iemand plots weg kan zijn en weten dat elk moment telt.
Het is natuurlijk mogelijk dat ik nooit afscheid zal moeten nemen van geliefden omdat zij dat van mij moeten doen. Er is geen orde in afscheid nemen en geen volgorde in wie eerst moet gaan. Ondertussen worden mijn ouders ouder en ben ik steeds minder jong. Elke dag die voorbij gaat is een dag dichter bij een afscheid, door wie of van wie onbekend.
Als je me nu een beetje dramatisch of fatalistisch vindt, dan begrijp ik dat. Maar eigenlijk probeer ik alleen maar uit te leggen dat niemand vanzelfsprekend is. De ene dag zijn ze er en de volgende dag niet meer. Dus probeer ik steeds vaker elk moment met en elk afscheid van een geliefde als het laatste te zien. Zo weet ik zeker dat we elkaar nog alles hebben gegeven. Zo weet ik zeker dat ik ze nog even écht heb gezien.
Category: Blog NL
Ik probeer me daar ook constant van bewust te zijn. Of toch zeker bij A. :-)
heel mooi en erg treffend geschreven en ik begrijp (nu echt) wat je bedoelt… :)
Ga nooit weg zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.
Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je ‘s morgens hebt verlaten,
kan er ‘s avonds niet meer zijn.
— Toon Hermans
Mijn mama is 3 jaar geleden gestorven. Zomaar.
Of toch niet helemaal, 6 maanden hebben we de tijd gehad om toe te kijken, afscheid te nemen. Eindigheid te aanvaarden.
Afscheid nemen gaat nooit helemaal. Gewoon omdat je niet weet wat erna zal gebeuren. Hoe je je zal voelen, hoe vaak je het moeilijk zal hebben. Hoe oneerlijk je het zal vinden.
Maar ik vind het zo belangrijk dat mensen dat beseffen. Dat ze lief zijn voor hun ouders, familie,… Achterblijven met een hoop “had ik maars” zijn te pijnlijk als je ze had kunnen vervangen. Het doet me glimlachen als ik mensen ontdek die er hetzelfde over denken ;-)