De woorden van mijn moeder hebben een zin voor eindigheid in mijn persoonlijkheid geschreven. Ik sta bijna elke dag stil bij het feit dat mijn ouders, mijn grootouders, mijn broer, mijn geliefde,mijn vrienden,… er op een dag niet meer zullen zijn. Toen mijn moeder ziek werd, was die realiteit opeens een stuk dichterbij. Gelukkig genas ze ook weer en kon zij, en ook ik met haar, opnieuw beginnen.

Maar af en toe schrik ik nog even van de kwetsbaarheid van de mensen om mij heen. Er zijn duizend en één dingen die kunnen gebeuren: van grote drama’s tot kleine ongelukken met grote gevolgen. Iemand graag zien wordt opeens zo risicovol, niet waar? Het is een beetje balanceren tussen vergeten dat iemand plots weg kan zijn en weten dat elk moment telt.

Het is natuurlijk mogelijk dat ik nooit afscheid zal moeten nemen van geliefden omdat zij dat van mij moeten doen. Er is geen orde in afscheid nemen en geen volgorde in wie eerst moet gaan. Ondertussen worden mijn ouders ouder en ben ik steeds minder jong. Elke dag die voorbij gaat is een dag dichter bij een afscheid, door wie of van wie onbekend.

Als je me nu een beetje dramatisch of fatalistisch vindt, dan begrijp ik dat. Maar eigenlijk probeer ik alleen maar uit te leggen dat niemand vanzelfsprekend is. De ene dag zijn ze er en de volgende dag niet meer. Dus probeer ik steeds vaker elk moment met en elk afscheid van een geliefde als het laatste te zien. Zo weet ik zeker dat we elkaar nog alles hebben gegeven. Zo weet ik zeker dat ik ze nog even écht heb gezien.

No related posts.

“Het is alsof…ik ben weggevaagd”, zei ik twee weken later tegen een vriendin. Ik stond ondertussen letterlijk recht, maar lag figuurlijk in duizend stukken op de grond. Er zijn geen woorden die zoiets kunnen uitleggen. Een leraar van me zei eens “Het is alsof er een manneke uit het niets met een grote hamer op uw hoofd slaat.” Voor mij voelde het meer als een donkere heer die in mij was opgestaan en mij in één hap had verzwolgen. Mijn hoofd, mijn hart, mijn benen, mijn maag,… Alles was zwaar zwart. Ik dacht niet, ik voelde niet, ik stond niet, ik at niet.

Na vier weken was er dan de officiële diagnose: ik was depressief. Dat wist ik natuurlijk al, maar weten en wéten zijn niet gelijk. Aan je familie, je werk en je vrienden uitleggen dat je depressief bent, is niet makkelijk. Het is eigenlijk het laatste waar een depressief persoon zich bezig mee zou moeten houden. Er is veel onbegrip, maar vooral veel onmacht. Er zijn geen dingen om uit je lichaam te snijden, gezwellen te bestralen of gebroken botten om recht te zetten. Er staat een schijnbaar gezond persoon voor je die, soms zelfs glimlachend, “Ik ben depressief” zegt. Depressie is moeilijk te begrijpen.

Net daarom heb ik besloten om vandaag hierover te schrijven. Het is zo’n zonde dat depressie vaak in dezelfde rij wordt gezet als ‘zwak’ of ‘labiel’ zijn. Een depressief persoon is verzwakt en in een vrije val waardoor ‘labiliteit’ niet eens meer bestaat omdat er niets stabiel tegenover te zetten valt. Het is zoveel meer dan ‘nergens zin in hebben’. Alles wordt van je afgepakt: je vreugde, je levenslust, je familie, je vrienden, je eigenwaarde. Er kunnen 10 mensen om je heen staan die je overeind willen houden, je valt toch en dat doe je alleen.

Je krabbelt niet uit een depressie door (leuke) dingen te doen. Eigenlijk hap je wanhopig naar adem in de laatste hoek met zuurstof van een kamer die onderloopt met water. Als de mensen om je heen roepen (of je zelf denkt) dat je moet vechten, zwemmen, spartelen en ‘dingen doen’, verdrink je. Pas wanneer je langzaam inademt en je neerlegt bij je lot, begint de lange weg naar bevrijding. Langzaam zak je en zak je, door dieptes en dalen die je nooit eerder in jezelf zag,tot je gebroken de bodem raakt. Pas daar vind je wat je ondertussen niet meer zocht: leven.

Ik wil hier geen betoog houden dat we allemaal wat liever moeten zijn voor mensen met een depressie. Ik wil ook niet doen alsof ik als een overwinnaar uit dit alles ben gekomen en nu de wijsheid in pacht heb. Maar ik wil wél open zijn omdat er al zoveel deuren gesloten worden. De afgelopen maanden zag ik mensen twijfelen hoe ze met mij moesten omgaan, wat ze van mij moesten denken en hoe ze mij (toch) konden helpen. Die mensen zal ik in de toekomst ook nog zien wanneer ze in mijn dossier ‘heeft een depressie gehad’ lezen. Het is een beetje alsof ik een tweede keer uit de kast kom.

Maar wat in het donker blijft, houdt nooit op met angstaanjagend zijn. Daarom gooi ik mijn deur vandaag open en verwelkom jullie van harte in mijn hoek. Maak je geen zorgen, het water is ondertussen een heel stuk gezakt. Er is genoeg zuurstof voor iedereen. Zelf ben ik wat moe en broos, maar wat gezelschap is nu wel weer welkom. Sorry dat ik er nog wat verdwaasd uitzie en ik af en toe opeens niet meer lach. Maar toen ik vanmorgen mijn ogen opende, voelde ik het prille begin van mezelf weer kriebelen. En schrijven, dat doe ik duidelijk ook toch weer.

Related posts:

1. Koffie en de KBC: hoe samenwonen duur kan zijn
2. Eindig

Hier ben je blijkbaar een gezin als je samenwoont in één huis. Schade aangericht door ‘gezinsleden’ is niet verzekerd binnen een standaard aansprakelijkheidsverzekering. Je bent immers geen ‘derden’ van elkaar meer omdat je onder hetzelfde dak slaapt. Je moet het maar weten…Ik wist dat dus niet en kreeg dan ook een koude douche toen ik mijn verzekeraar KBC belde. Het maakte ook niet uit dat we allebei een verzekering hadden, en daar ook voor betaalden, vertelde de mevrouw aan de telefoon. De schade aan de MacBook Pro (ondertussen dankzij Sara tot CokeBook gedoopt) werd niet vergoed door mijn verzekering.

Ik werd daar een beetje kwaad om en schreef een blogpost. Tot mijn grote verbazing kwam daar erg snel een reactie van KBC op. Een uitnodiging voor een gesprek en een tas koffie op het lokaal kantoor in mijn woonplaats volgde even later. De CokeBook gaf ondertussen al wel weer eens een piep en wat krimp, maar de toetsen plakken en de geluidsbox kraakt (nog steeds ook). Dus besloot ik maar op KBC’s uitnodiging in te gaan en te praten over mijn ‘klacht’. Mijn verwachtingen waren bijzonder laag en ik stond afgelopen zaterdagochtend dan ook niet te trappelen om het gesprek aan te gaan.

Ach, kon ik nu jullie maar verrassen met een onverwachte twist en een gloednieuwe MacBook Pro sponsored by KBC! Maar de kleine lettertjes van de algemene voorwaarden waren duidelijk en uitzonderingen zijn uitgesloten bij KBC. Dat begrijp ik natuurlijk wel, anders komt dadelijk iedereen met een klacht aanzetten, maar mijn situatie wordt er niet minder vervelend door. Eerlijk is eerlijk: we werden erg vriendelijk ontvangen door KBC. Het antwoord op mijn klacht was duidelijk, beleefd en vriendelijk. Er volgden zelfs excuses voor het feit dat KBC er niet in was geslaagd mij op de hoogte te stellen over de ‘ongeldige’ verzekering en mijn premie wordt terugbetaald.

Als pleister op de wonde van 2000 euro, kregen we een boekenbon met twee nullen minder. Pas op, ik wil daar niet verwend over doen en ik vind het erg attent van KBC, maar mijn lief heeft ondertussen wel nog steeds een CokeBook, hé. Dus bij deze een waarschuwing: aan alle samenwonenden, feitelijk en toevallig, in relatie of in onderhuur, voor maar een paar maandjes of tot de dood jullie scheidt, als je huisgenoot iets kapot maakt, is dat niet verzekerd binnen een standaard aansprakelijkheidsverzekering. Nee, niet afkomen met ‘ja maar’ of een of andere vermoedelijke vreemde uitzondering! Slaap je onder één dak voor een langere periode, met of zonder adreswijziging, dan ben je niet langer derden van elkaar. En geen derden zijn, dat betekent geen vergoeding van de schade. Hoe samenwonen plots erg duur kan zijn…

Related posts:

1. Depressief zijn
2. Cola en de KBC

Het werd even ijzig stil aan de andere kant van de lijn. Mijn broer’s volgende woorden kwamen er grommend uit: “Hij staat mij hier uit te lachen. De -ma – na -ger van Fnac… staat mij hier -vierkant- uit te lachen, midden in de winkel.” Ik had zelf ook wel kunnen grommen op dat moment. Als grote zus ben ik uiterst intolerant naar mensen die mijn broer onheus behandelen of kleineren. “Roep gewoon”, was dan ook mijn advies, “met die man valt niet te praten, hij heeft geen respect voor u, dus roep maar gewoon. Laat de hele winkel weten hoe je op dit moment wordt behandeld.” Zo gezegd, zo geroepen. Mijn broer ging een half uur later naar huis met een betere laptop dan degene die hij had ingeleverd voor herstelling.

Maar ik ben dat voorval niet snel vergeten. Sinds die dag weiger ik grote aankopen in Fnac te doen omdat ik nooit met hun klantenservice meer te maken wil hebben. Ik kon me mezelf dan ook wel slaan toen ik vandaag zelf met woedende rode wangen “Excuseer?!” zei. “Nee mevrouw, u heeft geen punten op uw ledenkaart gekregen voor de GSM die u vorige week kocht. Onze winstmarge is te klein op die GSM.” Laat me dat even samenvatten: ik betaal om lid te zijn bij Fnac zodat ik kleine puntjes kan bijeensprokkelen om korting te krijgen op een volgend product, maar als ik eens véél geld uitgeef, zit er op dat product opeens geen ledenkorting? Als iemand me dat op voorhand had gezegd, of duidelijk bij het product had aangegeven, had ik die GSM elders voor minder geld besteld. Fnac, dank voor de herinnering aan jullie barslechte service. Ik doe mijn best om het nooit meer te vergeten. En heel mijn omgeving doet mee.

EDIT: Ik ben even gaan kijken hoe Fnac aanduidt bij welke producten er nu wel punten verdiend worden en bij welke niet. Bij de GSM’s staat er een gewone prijs of een ledenprijs. Wanneer er geen ledenprijs staat, kan je geen punten verzamelen. Bij de boeken staat er enkel een gewone prijs, maar daar verzamel je dan weer wel punten mee. Ie moet het verschil maar zelf v!nden…In het algemeen heeft Fnac een stuk hogere prijzen op producten als GSM’s of games en net op die dingen krijg je geen ledenkorting. Logisch is anders. Mijn ledenkaart wordt in ieder geval niet verlengd.

Related posts:

1. Stommiteit
2. Cola en de KBC

Dus verander ik nu snel elk paswoord, elke gebruikersnaam en bekijk elk rekeningoverzicht. Wat een stommiteit om zo’n toestel zonder een grondige reset te verkopen. Ik besef meteen ook hoeveel ik van mezelf op zo’n apparaat laat zien. Het programma met mijn persoonlijke motivaties en doelen staat daar op. Mijn mindmaps met piekerdraden en pijltjes meteen leesbaar voor de nieuwe eigenaar.

Ik had nog liever naakt op straat gerend. Er staat minder op mijn huid te lezen dan op die iPod Touch. Maar het kwaad is nu toch al geschied. Met een beetje geluk heeft de nieuwe eigenaar écht een volledige reset uitgevoerd. Voortaan denk ik wel een paar keer na voor ik zo’n gadget tot mijn erg persoonlijke digitale wolk toelaat. Shit.

No related posts.

No related posts.

Vanmorgen boog ik mijn hoofd voor krachtige vingers. Alle spanning, elke belasting, werd vakkundig uit mij gemasseerd. Ik keek naar de grond en zag alleen mijn haar. Even waande ik mij in een exotisch rustoord. Even was alles warm en vol van licht. Met mijn schouders in goede handen voelde ik het begin van genezing in de mijne. Tintelend en trippelend ging er opluchting door mij heen. Plots was er weer ruimte. Ik wilde even heel hard blij iets roepen. Maar ik glimlachte en ik schreef.

Related posts:

1. Depressief zijn

En toen was daar, enkele maanden later, het glas cola dat over mijn liefde’s splinternieuwe dure Macbook Pro viel. Mijn schuld. Ik zat er natuurlijk erg mee verveeld en belde onmiddellijk mijn verzekeringskantoor om de situatie zo snel mogelijk op te lossen. De franchise, daar had ik me op voorbereid, maar een ‘Oeps, nee dat betalen wij niet’ had ik niet verwacht. ‘Nee, mevrouw, daar u feitelijk samenwoont, bent u een gezin. U heeft een gezinspolis en dus bent u enkel verzekerd voor schade die uw gezin aanricht bij derden. Jullie zijn geen derden van elkaar”

Een gezin?! Ik legde nogmaals uit dat we alles bewust gescheiden hebben gehouden en ik mij dus niet kan inbeelden dat wij zonder samenlevingscontract of huwelijk als gezin worden beschouwd. En toch is het zo bij KBC. Ik vind dat belachelijk. Misschien vinden jullie mij naïef, maar ik ben écht kwaad. Misschien nog het meest omdat KBC ons dit pas vertelt op het moment dat er al schade is.

Toen ik mijn verzekeringen liet overzetten naar het lokale kantoor en duidelijk vermeldde dat ik ging samenwonen met iemand die ook bij KBC verzekerd was, werd er niet gesuggereerd de gezinspolis samen te voegen. In de drie maanden die volgden kon niemand bij KBC ons even laten weten dat we eigenlijk een dubbele verzekering hadden nu we een adres deelden. Ons tweemaal die premie aanrekenen in januari, ookal zijn we ‘één gezin’, dat lukte duidelijk wel. Ik vind dat slechte service. Ik hou niet van bedrijven met slechte service. Iemand een tip voor een bank mét goede service?

Related posts:

1. Koffie en de KBC: hoe samenwonen duur kan zijn

Sla mijn pagina dan om en laat mij weer opnieuw beginnen. Reis met mij mee naar een vrolijk einde. Hou mij vast tijdens het zoeken en laat me gaan bij het vinden. Begrijp mijn twijfels, maar stel mijn zekerheden in vraag.

Geef mij je schouder bij zonsondergang. Toon mij de sterrenbeelden in de nacht. Vertel mij waar het Noorden is en welke wegen er in het donker zijn. Laat mij dan zelf mijn reis uitstippelen. Zie wie ik kan worden, maar hou van wie ik nu ben.

No related posts.