De begrafenis heb ik gemist, maar de stoet vond ik net op Youtube. Het is even wennen en ik bedoel dat helemaal niet negatief. Ergens moest ik een heel klein beetje glimlachen. Als een 'celebrity' naar het graf gedragen in Schoten. Ge hebt dat echt verdiend, Tom.

Een kleine emmer schept maar enkele druppels water uit een grote plas. Net als een paar zinnen uit een heel dik boek. Druppeltjes gevangen en gedroogd zodra ik ze las. Kleine, dramatische fragmenten uit een grote soep.

Ik lees meer door mijn vingers als een hark door het water te woelen. Ik versta beter door mijn ogen te sluiten en achterover te vallen. Pas kopje onder spreek ik alles uit, bubbels in een grote zee. Pas als ik zelf niet wil schrijven, komt er in die zinnen wat waarheid mee.

Eén seconde contact maar, misschien zelfs een halve, en toch is daar direct een brandend gat in mijn hand. "Ah, Sigridje, pas toch op!", zegt mijn moeder, "die oven is heel warm!" Ik staar een beetje dwaas naar de felrode vlek onder mijn wijsvinger. Pas 4 seconden later, misschien zelfs 5, spurt ik naar de koude kraan.

Nadere inspectie van mijn kookkwetsuur onthult een flinke blaas. Ai, dat ziet er niet goed uit. Ik hou mijn handen naast elkaar. Rechts een witte streep van toen ik het (vegetarisch!) gehaktbrood uit de oven haalde 3 jaar terug. Links de nieuwe rode krater die mij de komende tijd aan mijn moeder's appeltjes in de oven zal doen denken.

Je begrijpt waarom ik niet graag in de keuken sta. Ik kom er nooit heelhuids weer uit. Als ik me niet verbrand aan de oven dan wel aan de pan. En als ik niets heb om me aan te verbranden, snij ik meestal in mijn vinger. Of ik bots met mijn hoofd tegen de hoek van de keukenkast. Toch kook ik af en toe, in een vlaag van roekeloos roeren en stuntend snijden. Maar van de oven blijf ik nu even weg. Want één kleine, korte seconde...zie ik jarenlang.

Opeens bedenk  ik me hoeveel er nog op die iPod Touch staat. Mijn adressen, telefoonnummers, wachtwoorden, muziek, applicaties, boeken, audioboeken, tweets, ...Kortom: mijn héle digitale eigendom.  Ik heb het allemaal, zonder na te denken, in een doosje gestopt en met de post verzonden. Shit.

Dus verander ik nu snel elk paswoord, elke gebruikersnaam en bekijk elk rekeningoverzicht. Wat een stommiteit om zo'n toestel zonder een grondige reset te verkopen. Ik besef meteen ook hoeveel ik van mezelf op zo'n apparaat laat zien. Het programma met mijn persoonlijke motivaties en doelen staat daar op. Mijn mindmaps met piekerdraden en pijltjes meteen leesbaar voor de nieuwe eigenaar.

Ik had nog liever naakt op straat gerend.  Er staat minder op mijn huid te lezen dan op die iPod Touch. Maar het kwaad is nu toch al geschied. Met een beetje geluk heeft de nieuwe eigenaar écht een volledige reset uitgevoerd. Voortaan denk ik wel een paar keer na voor ik zo'n gadget tot mijn erg persoonlijke digitale wolk toelaat. Shit.

Een paar uurtjes na mijn vorige post viel dit magazine op de deurmat. Toch maar even wat opgeruimd.