9.04

"Gelieve u stipt aan de toegewezen afspraak om 9.04 te houden" De wijzers staan op 9 en 42 en ik zit nog steeds in de wachtzaal. Af en toe stormt een blond hoofd binnen dat streng "Ja!" roept. In de hoek zit een vrouw achter een balie met een lijst. Ze roept gehaast een naam. Het blonde hoofd stormt weg en de afgeroepen naam snelt er zich achter. Ik denk aan Jacques Brel en zijn "Au suivant!!" of aan Paul van Ostaijen met zijn Singer machine: Circulez!

Na de derde ongeduldige "Ja!!" hoor ik mijn naam. Ik word naar een stoel in de volgende kamer verwezen. "Ja, wat is er?", klinkt het hard, ongeduldig zelfs. Stomverbaasd kijk ik de blonde vrouw aan. Langzaam schuif ik de brief van mijn dokter naar haar toe. Ze werpt een haastige blik op de krabbels van mijn huisarts. Er volgt wat voelt als een kruisverhoor. Ik bedenk me dat ik blijkbaar schuldig ben tot het tegendeel bewezen wordt. Met een "Ja, 't is goed" word ik kort daarna geëxcuseerd. Au suivant! Circulez! "Ja!!"

Terwijl ik verbouwereerd  terug door de wachtkamer loop, snel weg van hier, zie ik mensen die zich niet goed voelen. Een jonge vrouw toont haar vriendin een scan van haar longen waarop talloze vlekken te zien zijn.  Een andere vrouw leunt wanhopig voorover met het gezicht in haar handen. Krijgen zij dadelijk diezelfde harde blonde muur en gehaaste 'Ja, wat is er'? Moi, j`aurais bien aimé un peu plus de tendresse. Ou alors un sourire ou bien avoir le temps Mais au suivant! Au suivant!

Related posts:

• Wakker worden
• ‘Bobbel’
• Appelen