Sigrid Schrijft

Eén van de grote nadelen van een oude houten vloer is natuurlijk het charmante gekraak. Hadden we toch die laminaat gelegd dan had ik elke nacht geluidloos kunnen rondsluipen in ons huisje. Maar zo’n neppe tapdansvloer zonder karakter, dat is niets voor mij.

Stil rondhuppelen in het maanlicht gaat dus niet. Daar kwam ik vannacht nogmaals achter toen ik nog net op de tippen van mijn tenen stond te balanceren en toch een ‘krrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrk’ veroorzaakte bij de deur van onze slaapkamer. In bed glippen zonder mijn geliefde te wekken was uitgesloten.

Terwijl ik mijn adem inhield (wachtend op gegrom vanuit de slaapkamer), hoorde ik plots een dappere vogel buiten. Er is weinig zo mooi als de eerste fluitende vogel op een vroege lentemorgen. Ik ben snel naar een andere kamer getrippeld, heb een dekentje gepakt en ben bij het open raam op de grond gaan liggen.

Ja, op de grond. Sommige mensen begrijpen dat niet, maar er zit iets enorm bevrijdend in op de grond liggen. Als puber sloop ik in de zomer vaak naar het balkon om daar onder de sterrenhemel te slapen. In de winter sliep ik soms op een yogamatje onder mijn hoogslaper.

In het Engels kan je dat gevoel met één woord zo mooi uitleggen: ‘grounded’. Ik had me vannacht niet meer in balans kunnen voelen dan daar op de grond luisterend naar die vogel. Het is een beetje als een tijdelijke onthechting van de luxe van je bed.

Word ik wat te zweverig? Geen nood, na 2 uur ben ik toch maar in mijn bed gekropen. Dat ging trouwens gepaard met nog meer lawaai dan voorheen. Op mijn 26ste is de vloer blijkbaar niet het enige dat kraakt na een paar uurtjes op de grond liggen.