Sigrid Schrijft

‘t Is hier tegenwoordig meer de blog van Ellie en dus zal deze post flink afwijken. Maar ik zit er nu al zo lang op te kauwen. En te herkauwen. Mezelf eraan te herinneren dat mijn mening niet zo belangrijk is. Net als die meningen waar ik me vaak aan erger. Alleen kan ik het nu niet meer laten om even kei luid “Allé, komaan mensen?!  Waar zijn we toch mee bezig?” te zuchten.

Vanmorgen weer een post van Jan. ‘Twitter gaat dood (en wij zijn schuldig)”. Even lezen en je komt te weten dat Twitter niet doodgaat, maar juist bruist van leven. Een beetje té veel leven blijkbaar. Jan ergert zich aan de automatische berichten, het commentaar op de televisieprogramma’s van die avond en de vloek van de ‘mainstream’ massa.

Mijn eerste reactie was een grote zucht. Mijn tweede: ‘oh, boehoe’. Pas na een half uur kon ik de irritatie voldoende van me afschudden om een inhoudelijk antwoord te vormen. Ja, er zitten veel meer mensen op Twitter tegenwoordig. Ja, die kramen dikwijls onzin uit. Maar jij ook. En jij daar. En ik. En jij daar zeker.

Persoonlijk mis ik het ‘oude Twitter’ geen minuut. De tijden dat de Vlaamse tweople uitsluitend marketeers waren die hun kunde aan elkaar willen bewijzen, zijn voorbij. Gelukkig maar. Ik vond dat een beetje een eng groepje na een tijd. Er zijn maar enkele mensen die ik nog steeds met veel respect volg: een bnox of lamazone, bijvoorbeeld.

Bovendien was die groep vaak grof. Onrespectvol. Een krabbenmand. Dan lees ik veel liever de grappige chatsessies (shock!) tussen mensen die oprecht in elkaar geïnteresseerd zijn in plaats van elkaars CV. Een shift van ‘Wat kan jij voor mij betekenen?’ naar ‘Wie ben jij eigenlijk?’ Ik juich dat toe. Ik ben daar fan van.

En inderdaad: het is druk op Twitter. Tijdens #dasm laat je je smartphone beter even op tafel liggen. Net zoals ik even in gedachten wegzak als mijn lief voor de duizendste keer over iets in een game vertelt. Of zij doet alsof ze luistert terwijl ik me druk maak over de politiek in dit land. Je kan Twitter gewoon uitzetten, hoor. Of mensen niet meer volgen als je er voorgoed vanaf wilt.

Wat is de meerwaarde van onbenullige tweets? Wat is de meerwaarde van zeuren over onbenullige tweets? Ik ben dat gezeur zo beu. Als ik mij erger aan Twitter komt dat door gezeur over Twitter. Ik had er tijdens mijn opleiding Journalistiek al zo’n hekel aan: waarom als journalist constant over journalistiek praten? Er is reflectie nodig, natuurlijk, maar waar ligt de lijn tussen ‘ik doe’ en ‘ik praat alleen over’?

Twee jaar geleden hadden we zo’n post als die van Jan nog toegejuicht. Kijk naar dat aantal comments! Nu is hij of zij officieel een ‘influential’! In 2011 vind ik , persoonlijk, de zelfreflectie van onze Vlaamse tweople irritant én schone schijn. Echt kijken is het niet, he. Alleen maar wijzen naar anderen. Voila, ik steek ook mijn vinger uit. Nog één keertje omdat ik het niet kan laten.

Ik zou nog een hele tijd door kunnen gaan over de ego’s op Twitter. De verheerlijking van de mening. Maar laat ik zelf het goede voorbeeld geven. Of toch wat ik het goede voorbeeld vind. Vanaf nu zwijg ik gewoon over wat ik irritant vind. Ik ga lekker chatten op Twitter. Als ik iets interessants lees, plaats ik een link. Zelfs als dat over een sensationele moord gaat. Want mijn Twitter is van mij.