Sigrid Schrijft

Soms, heel af en toe, raakt muziek mij met de kracht en intensiteit van een atoombom. Zo’n album waardoor je weer als een puber met T-shirts van je favoriete band gaat lopen. Een concert waar je al voor het einde denkt: “Dit moment mag ik nooit vergeten!”.

Zelden, écht heel zelden, ervaar ik dat door een genre waar ik eigenlijk niet van houd. Musicals, bijvoorbeeld. Die zijn echt mijn ding niet. Meestal zit ik mij in de derde act al aan de idiote danspasjes en gezongen dialogen te ergeren.

Toch wilde ik de musical Wicked in London zien. Ik had er veel over gehoord en ‘t was op Oprah’. Tegen al mijn gewoontes in was ik zelfs enthousiast op voorhand. Een beetje zoals bij de première van een film waar ik naar uitgekeken heb.

Maar zo’n platte commerciële franchise musical roert toch niemand écht? Acteurs die elke avond hetzelfde script opdreunen, peperdure merchandise bij de in- én uitgang, en een cliché verhaal dat moet entertainen.

Bij Wicked zat ik na ongeveer 6 minuten met kippenvel en tranen in mijn ogen voor me uit te staren. Mijn verrekijker had ik al lang laten vallen. Ik zat letterlijk met mijn mond open van verbazing.

En dat was nog maar door de muziek. De laatste keer dat ik zo’n ‘wow’ gevoel had bij een live performance was tijdens een intiem concert van een permanent dramatische Israëlische zangeres.

Maar wat mij écht raakte, was het verhaal. Geen cliché held, geen cliché vijand en geen cliché problemen. Wie had gedacht dat er een diep maatschappelijk, ethisch en hartverscheurend persoonlijk verhaal schuil kan gaan achter zo’n spektakel?

Die elementen werden niet uit de hoed van Wicked’s producers getoverd. De musical is gebaseerd op het boek ‘The Life and Times of the Wicked Witch of the West’ van Gregory Maquire. Een boek dat ik nu meteen wil hebben, natuurlijk.

En toch is een boek ook beperkt in raakkracht. Het is de combinatie van de muziek én het verhaal die mij, compleet onverwacht, al drie weken als een musicalzot doet rondlopen (ik geef het toe: én dansen).

Ja, ik heb de soundtrack gekocht. Oh, en het te dure musicalboek. En ik ben voortdurend op zoek naar filmpjes op YouTube bij gebrek aan een DVD. Ik ben echt volledig achterover gevallen en blijven stuiteren door Wicked.

Misschien is het de turbulente periode, misschien ben ik gewoon een emotioneel persoon, misschien is het de ‘heb toch respect voor de dieren’ boodschap in Wicked (ik ben geen vegetariër voor de smaak, he).

Wel blijft het enthousiasme beperkt tot Wicked.  Maar geef toe, als ik dan toch verliefd ben op een musical, dan best op één over een nerdy, eigenzinnige en opstandige groene heks. Toch?

(Wait,maybe that’s why…)

‘No good deed’ vanaf 0.17, één van mijn favoriete momenten