Ik moet even met mijn ogen knipperen af en toe. Wanneer ik mijn ogen terug opendoe, zit ik nog steeds in een kamer vol met doosjes. GSM’s, hoofdtelefoons en allerlei andere technologische snufjes liggen verspreid op mijn bureau en de ouderwetse schouw. Allemaal dingen waar ik (even) mee mag spelen omdat ik een blogger ben.
Eigenlijk ben ik stomverbaasd om de doosjes met gadgets die hier steeds vaker aankomen. Het is alsof ik plots middenin een droom ben beland. Ik hoef ze namelijk niet allemaal te hébben, die nieuwe snufjes, ik wil ze alleen zo graag eens uitproberen. Nu dat steeds vaker kan zonder mijn bankrekening eerst te plunderen, wordt het leven wel erg leuk.
Maar ik merk dat er ook een keerzijde opduikt. Het is moeilijk om een product intensief te testen als er nog drie andere liggen te wachten. Tot voor kort kocht ik zelf iets aan, stortte me er een paar weken met hart en ziel op en verkocht het dan weer. Het is moeilijk om met dezelfde bevlogenheid een product onafhankelijk te testen wanneer het je op een schoteltje wordt aangeboden.
Tijdens mijn opleiding journalistiek schreef ik graag achtergrondverhalen. Een langer verhaal geeft je de kans om meer te wroeten, te onderzoeken, af te toetsen. De golf aan testproducten doet mij denken aan nieuwsberichten: korte stukjes met de essentiële wie, wat, waar, hoe en waarom. Ik wil eigenlijk weer terug naar het verhaal met achtergrond.
Voortaan ga ik dus wat kieskeuriger zijn. Het is niet omdat ik een product mag testen, dat ik dat moet testen. Ik ben wat te gretig geweest. Het werd een beetje zotjes. Ik denk dat ik me liever weer wat monogamer ga vastbijten in één gadget en het niet meer loslaat tot ik er alles van weet. Er zullen minder doosjes zijn, dat wel, maar ik kan er wel weer écht mee spelen.
