Weet je?

“Weet je?”, is het nieuwe stopwoord van mijn aangetrouwd neefje. De vogels vliegen bijna tot in de ruimte, weet je. Die auto kan heel snel rijden, weet je. En onverwacht: “Ik ga nog lang leven, weet je.” Zijn onschuldige ogen staren vol overtuiging omhoog. Alles leeft nog in de lucht op die leeftijd.

Weet je, nu weet hij dat we allemaal niet eeuwig leven. De eerste grenzen van wat mogelijk en onmogelijk is, staan stevig naast hem op de grond. Hij heeft al bedacht dat ik eerder doodga dan hij. Daar beneden, in een hoofdje dat amper boven de tafel uitsteekt, zit de realiteit ongeschonden en zonder oordeel aanschouwd.

Ik heb nog geen grijs haar op mijn hoofd ontdekt, dus met een beetje geluk zie ik dat neefje nog, net als ik toen, aan tafel zitten met een glas wijn. Misschien beseft hij dan ook dat het leven heel kort kan zijn. Dat er vooral van het leven genoten moet worden. Dat een onschuldige ‘weet je?’ alles opnieuw in vraag kan stellen.

Volgende keer vraag ik mijn neefje wat hij nog zo allemaal weet. Hoe komt het dat hij blijft groeien en ik niet? Waarom vliegen de vogels zo hoog en kruipen de beestjes zo laag? Ik ga het allemaal voor waar aannemen en de wereld weer zien als een onbegrensde mogelijkheid. Want, weet je, ik zou graag nog lang en gelukkig leven.

Zwaartekracht

Nu ik compleet tegen de ratio ben ingegaan en voor het onzekere heb gekozen, merk ik dat sommige mensen daar nerveus van worden. “Is dat wel verstandig?” “Zou je dat wel zo doen?” “Is dat geen groot risico?” Af en toe is zo’n bezorgdheid wat besmettelijk en moet ik mezelf eraan herinneren dat ik dat veilig leventje helemaal niet leuk vond. Dit is, voor mij, een mooie manier om elke keer weer opnieuw wakker te worden:

Something has changed within me
Something is not the same
I’m through with playing by the rules
Of someone else’s game
Too late for second-guessing
Too late to go back to sleep
It’s time to trust my instincts
Close my eyes and leap!

It’s time to try
Defying gravity
I think I’ll try
Defying gravity
Kiss me goodbye
I’m defying gravity
And you won’t bring me down

I’m through accepting limits
‘Cuz someone says they’re so
Some things I cannot change
But till I try, I’ll never know!
Too long I’ve been afraid of
Losing love I guess I’ve lost
Well, if that’s love
It comes at much too high a cost!

I’d sooner buy
Defying gravity
Kiss me goodbye
I’m defying gravity
I think I’ll try
Defying gravity
And you won’t bring me down

Unlimited (Unlimited)
My future is unlimited (unlimited)
And I’ve just had a vision
Almost like a prophecy
I know – it sounds truly crazy
And true, the vision’s hazy
But I swear, someday I’ll be…

Flying so high! (Defying gravity)
Kiss me goodbye! (Defying gravity)

So if you care to find me
Look to the western sky!
As someone told me lately:
“Everyone deserves the chance to fly!”

I’m defying gravity!
And you won’t bring me down!
Bring me down!
Bring me down!

Niet gemakkelijk

Juni was een fantastische maand. Ik was eindelijk helemaal beter, de creativiteit stroomde vrij door mijn aderen en alles leek me mee te zitten. Juli behoort helaas tot een hele andere categorie. Na zonneschijn komt regen?

No worries, ik ben er nog steeds van overtuigd dat het leven fantastisch is. Maar wat is dit een moeilijke maand! Het kost me veel moeite om mijn schouders niet te laten hangen af en toe.

Toch zitten er ook mooie momenten in deze dagen. Ik probeer wat meer te lezen en wat meer in vraag te stellen. Zo kwam ik ook weer terecht bij één van mijn favoriete schrijfsters: Byron Katie. Haar ‘werk’ is voor mij een enorme verademing in deze moeilijke maand.

Daarom hier een typisch filmpje van een dialoog met Byron Katie. Haar boodschap is dat het leven een stuk gemakkelijk wordt als we niet geloven dat de dingen anders moeten zijn. Probeer het zelf eens, het is niet gemakkelijk ;)

Verjaardag van het lief met Sony

Voor mij is een verjaardag dé uitgesproken dag om een keer zot te doen. Vooral als mijn lief jarig is, wil ik dat die dag echt speciaal wordt. Het lief zelf vindt dat allemaal niet echt nodig. Mijn verjaardag volgt een maand later en ze peilt op de hare eigenlijk vooral welke moeite zij gaat moeten doen ;) Maar daar trek ik mij niets van aan: ik vind dat 18 juli elk jaar een gekke feestdag moet zijn.

In de praktijk vallen veel van mijn wilde plannen vaak in het water. Het lief verkiest namelijk een rustige BBQ met haar ouders, zus en het gezin van de zus op haar verjaardag. Verrassingstrips of dure restaurants zijn dus altijd meteen uitgesloten. Verrassingen in het algemeen zijn niet echt haar ‘cup of tea’ en een grote surprise party is dus ook niet ideaal.

Maar dit jaar is alles een beetje anders. Gisteren kregen we enorm slecht nieuws dat een erg moeilijke periode aankondigt. Net voor haar verjaardag. Ik vond dat genoeg reden om toch eens weer wat groter te denken dan een ontbijt, wat cadeaus en veel aandacht. Ik wist dat mijn lief het allergelukkigst ging zijn voor haar PlayStation 3 dit weekend. Misschien kon ik die ervaring nog leuker maken?

‘Groter!’, dacht ik, ‘het scherm moet groter!’ Helaas zaten er geen duizenden euro’s in mijn spaarvarken en moest ik op zoek naar een creatieve oplossing. Dus heb ik Sony even een mailtje gestuurd onder het motto ‘baat het niet, dan schaadt het niet’. 12 uurtjes later kreeg ik al een antwoord: ‘We kunnen wel iets regelen’.

Fantastisch! Dankzij Sony kan mijn lief dit weekend op een 46 inch, LED-scherm, met 3D-optie naar hartelust mensen neerknallen in Red Dead Redemption. Ze is een filmfan en deze televisie wordt ook nog eens een ‘bioscoopscherm’ genoemd. Ik had het zelf niet beter kunnen uitkiezen! En ik denk dat mijn lief zich geen betere verjaardag kan inbeelden.

Zotjes

Ik moet even met mijn ogen knipperen af en toe. Wanneer ik mijn ogen terug opendoe, zit ik nog steeds in een kamer vol met doosjes. GSM’s, hoofdtelefoons en allerlei andere technologische snufjes liggen verspreid op mijn bureau en de ouderwetse schouw. Allemaal dingen waar ik (even) mee mag spelen omdat ik een blogger ben.

Eigenlijk ben ik stomverbaasd om de doosjes met gadgets die hier steeds vaker aankomen. Het is alsof ik plots middenin een droom ben beland. Ik hoef ze namelijk niet allemaal te hébben, die nieuwe snufjes, ik wil ze alleen zo graag eens uitproberen. Nu dat steeds vaker kan zonder mijn bankrekening eerst te plunderen, wordt het leven wel erg leuk.

Maar ik merk dat er ook een keerzijde opduikt. Het is moeilijk om een product intensief te testen als er nog drie andere liggen te wachten. Tot voor kort kocht ik zelf iets aan, stortte me er een paar weken met hart en ziel op en verkocht het dan weer. Het is moeilijk om met dezelfde bevlogenheid een product onafhankelijk te testen wanneer het je op een schoteltje wordt aangeboden.

Tijdens mijn opleiding journalistiek schreef ik graag achtergrondverhalen. Een langer verhaal geeft je de kans om meer te wroeten, te onderzoeken, af te toetsen. De golf aan testproducten doet mij denken aan nieuwsberichten: korte stukjes met de essentiële wie, wat, waar, hoe en waarom. Ik wil eigenlijk weer terug naar het verhaal met achtergrond.

Voortaan ga ik dus wat kieskeuriger zijn. Het is niet omdat ik een product mag testen, dat ik dat moet testen. Ik ben wat te gretig geweest. Het werd een beetje zotjes. Ik denk dat ik me liever weer wat monogamer ga vastbijten in één gadget en het niet meer loslaat tot ik er alles van weet. Er zullen minder doosjes zijn, dat wel, maar ik kan er wel weer écht mee spelen.

London Virus

De afgelopen dagen heb ik een beetje last van vreemde symptomen. Ik was alvast niet bezorgd, maar mijn lief stond klaar om me naar de dokter te slepen. Vandaag botste ik op de post van Saskia en vroeg ik me af of er toch niets mis met mij was. Ik zocht nog even wat verder op Google en ontdekte het vreemde ‘London Virus’. Zelf aarzelde ik nog, maar toen mijn lief de lijst symptomen las, stelde ze meteen de diagnose: ik was besmet.

Persoonlijk ben ik er even niet goed van. Saskia vertelt op haar blog dat er nog geen remedie is voor het virus. Ook Dokter Google heeft geen tips. Er zijn zelfs geen ‘clinical trials’. Gelukkig heeft mijn liefde een gezonde dosis vissersverstand van thuis uit meegekregen. Vreemde ziektes, zoals depressies en nieuwe virussen, worden er altijd met hetzelfde wondermiddel bestreden: de botte realiteit.

Inderdaad, zelfs mijn stoer vissertje weet geen raad meer. Het lijkt me dan ook sterk dat Saskia en Sander een remedie vinden voor het London Virus. Ik vrees dat we ongeneeslijk ziek zijn en voor de rest van ons leven regelmatig het Kanaal zullen moeten oversteken. Daar kussen we dan de grond, drinken we thee met de Koningin of kopen we een iPhone 4 (dat is toch mijn plan). Gelukkig zullen Saskia en Sander zich na een weekend Londen al een stuk beter voelen. Nu ik nog…

Even genieten

Van de tuin en van de regen na een tropische zomerdag
Muziek van HUMb

Gebabbel

Ik ben een slechte slaper en doe dus vaak aan bezigheidstherapie. Na jaren muziek luisteren in bed hou ik tegenwoordig meer van gebabbel. Af en toe zet ik een audioboek op, maar stiekem gaat mijn voorkeur toch uit naar plat entertainment. Amerikaanse talk radio, bijvoorbeeld.

Soms vraag ik me af of ze het opzettelijk doen. De meest onzinnige en minst onderbouwde standpunten worden van de hoge radiotorens in de VS het hardst verkondigd. Blijkbaar luisteren Amerikanen daar graag naar. Gelukkig smijten ze die gekke geluidsgolven ook nog eens op het internet en kan ik vanuit mijn warm bed in Europa meeluisteren naar de kwade stemmen uit de Verenigde Staten.

Tussen de beestjes

Vorig jaar belandden ik en mijn lief in Frankrijk voor een korte vakantie tussen de beestjes. Er was geen tijd voor een vlucht ver weg en dus kozen we voor vier nachtjes in een zoölogisch park in Normandië, Cerza. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik ongelofelijk van dieren houd. Een korte week logeren in een ’safari-bungalow’ tussen kleine kangoeroe’s, pelikanen en reeën was dan ook de hemel op aarde voor mij.

Eigenlijk gingen we elke dag een uitstap maken en dan ’s avonds een wandeling maken in het natuurpark. Toen ik op de eerste ochtend de leeuwen in de verte hoorde brullen terwijl ik in mijn verse croissant beet, besloot ik meteen naar Cerza te verhuizen. Mijn lief was minder enthousiast, maar de uitstapjes buiten het park werden wel volledig afgelast. We sloten onszelf 5 dagen tussen de beesten op.

Opa

Toen ik bijna 7 was, kwamen mijn ouders plots de ’speelkamer’ binnen met bijzonder droeve gezichten. Mijn jongere broer en ik moesten stoppen met spelen en op de kleine tafel gaan zitten. Ik zie dat nog goed voor me, mijn voeten in de lucht, vrolijk wiebelend. Als jong kind had ik geen idee van mijn moeder’s verdriet op dat moment. Haar vader was net, volledig onverwacht, overleden.

Dood zijn, was iets dat ik niet kon vatten op die leeftijd. Ik begreep alleen maar dat ik best mijn mondhoeken wat naar beneden trok wanneer mijn moeder in de buurt was. Er was een begrafenismis, maar mijn broer en ik bleven thuis bij de babysit en keken naar een Disney-film. Pas op het kerkhof kreeg ik mijn allereerste beeld van de dood. Ik schepte zenuwachtig wat zand op mijn opa’s kist en liet hem voor heel wat jaren achter.