Af en toe voelt een liedje goed aan, alsof het over je leven vertelt, zonder duidelijke reden. ‘Same changes’ stond bij mij al maanden op repeat voor ik ontdekte waarom dat zo was. De tekst klonk al een hele tijd juist, maar paste toch niet bij het plaatje. Nu dus wel.
En wat voor een plaatje. Mijn leven ziet er opeens heel anders uit dan 6 maanden geleden. Ik hou er niet zo van veel details op een blog te zetten als er andere mensen betrokken zijn. Maar ik heb het gevoel dat ik toch iets moet posten. Waarom Ellie nog steeds geen ‘Ellie feestje’ heeft gekregen, bijvoorbeeld. Of eigenlijk: waarom jullie nog steeds niet uitgenodigd zijn.
Ik was het niet vergeten! Toen Ellie eindelijk helemaal beter was en de lente kwam, kwamen ook opeens de werken aan de gebroken rioolbuizen onder het huis. Geloof me, niet de juiste setting voor een gezellig evenement. Na de lente brak er dan veel meer dan de buizen onder ons huis: onze relatie. Ook niet bevorderlijk voor ‘party planning’. Maar dat feestje komt er toch, wanneer Ellie en ik (en Ginger) weer een nieuwe thuis hebben gevonden.
Waar, wanneer? Géén idee. Het is allemaal nog even zoeken nu. Even wennen aan al de veranderingen en de gevolgen die zich een voor een kenbaar maken. Maar mijn leven is geen triest liedje (Same Changes ook niet, vind ik trouwens) en iedereen is (min of meer) ok. Ginger logeert even bij mijn moeder, Ellie ligt nog steeds lui op haar troon, het lief is nu het ex-lief (maar gaat ook moedig door)..en ik, ik zing nog eens mee met datzelfde plaatje.






