Sigrid Schrijft

Af en toe voelt een liedje goed aan, alsof het over je leven vertelt, zonder duidelijke reden. ‘Same changes’ stond bij mij al maanden op repeat voor ik ontdekte waarom dat zo was. De tekst klonk al een hele tijd juist, maar paste toch niet bij het plaatje. Nu dus wel.

En wat voor een plaatje. Mijn leven ziet er opeens heel anders uit dan 6 maanden geleden. Ik hou er niet zo van veel details op een blog te zetten als er andere mensen betrokken zijn. Maar ik heb het gevoel dat ik toch iets moet posten. Waarom Ellie nog steeds geen ‘Ellie feestje’ heeft gekregen, bijvoorbeeld. Of eigenlijk: waarom jullie nog steeds niet uitgenodigd zijn.

Ik was het niet vergeten! Toen Ellie eindelijk helemaal beter was en de lente kwam, kwamen ook opeens de werken aan de gebroken rioolbuizen onder het huis. Geloof me, niet de juiste setting voor een gezellig evenement. Na de lente brak er dan veel meer dan de buizen onder ons huis: onze relatie. Ook niet bevorderlijk voor ‘party planning’. Maar dat feestje komt er toch, wanneer Ellie en ik (en Ginger) weer een nieuwe thuis hebben gevonden.

Waar, wanneer? Géén idee. Het is allemaal nog even zoeken nu. Even wennen aan al de veranderingen en de gevolgen die zich een voor een kenbaar maken. Maar mijn leven is geen triest liedje (Same Changes ook niet, vind ik trouwens) en iedereen is (min of meer) ok. Ginger logeert even bij mijn moeder, Ellie ligt nog steeds lui op haar troon, het lief is nu het ex-lief (maar gaat ook moedig door)..en ik, ik zing nog eens mee met datzelfde plaatje.

Af en toe, soms meer dan anders, mis ik mijn studententijd. Eigenlijk was dat toch wel leuk. Elke avond in de ‘kroeg’, de volgende ochtend met een kater de radiostudio in en dan ’s avonds de uitzending bespreken op café. 4 jaar lang dat café en die studio in een cirkeltje. Ik zou het zo nog een keer doen.

En dus ga ik af en toe, meer niet dan wel, terug naar mijn studentenstad. Veel van de vrienden wonen ondertussen elders, maar anderen zijn (gelukkig) blijven plakken. Het is weer een tijd geleden dat ik in Tilburg (of ‘Chillburg’, ‘Tilly City’, ‘Tilburg City’ ) was en dus sleep ik morgen mijn lief mee naar het Noorden. Nog eens wat vrienden zien, dat café weer in en even ‘old school’ genieten.

Maar ook vooral weer vrienden op een podium zien. Misschien mis ik dat nog het meest: de eindeloze rij ‘bandjes’, nationaal en internationaal, die achteraan in die kroeg kwam spelen. Luid schreeuwen, samen dansen, piepende oren. Morgen doe ik het ‘lekker’ nog allemaal een keertje. Om het in het Nederlands te zeggen: “Nou, ik hep’er échhhh zin an!”

Als voorgerecht morgen Cul de Sac en hoofdgerecht Landmark 105 met Liesbet (zang/gitaar) en Kirsten (keys). ‘Toetje?’ Nog te bepalen!

‘t Is hier tegenwoordig meer de blog van Ellie en dus zal deze post flink afwijken. Maar ik zit er nu al zo lang op te kauwen. En te herkauwen. Mezelf eraan te herinneren dat mijn mening niet zo belangrijk is. Net als die meningen waar ik me vaak aan erger. Alleen kan ik het nu niet meer laten om even kei luid “Allé, komaan mensen?!  Waar zijn we toch mee bezig?” te zuchten.

Vanmorgen weer een post van Jan. ‘Twitter gaat dood (en wij zijn schuldig)”. Even lezen en je komt te weten dat Twitter niet doodgaat, maar juist bruist van leven. Een beetje té veel leven blijkbaar. Jan ergert zich aan de automatische berichten, het commentaar op de televisieprogramma’s van die avond en de vloek van de ‘mainstream’ massa.

Mijn eerste reactie was een grote zucht. Mijn tweede: ‘oh, boehoe’. Pas na een half uur kon ik de irritatie voldoende van me afschudden om een inhoudelijk antwoord te vormen. Ja, er zitten veel meer mensen op Twitter tegenwoordig. Ja, die kramen dikwijls onzin uit. Maar jij ook. En jij daar. En ik. En jij daar zeker.

Persoonlijk mis ik het ‘oude Twitter’ geen minuut. De tijden dat de Vlaamse tweople uitsluitend marketeers waren die hun kunde aan elkaar willen bewijzen, zijn voorbij. Gelukkig maar. Ik vond dat een beetje een eng groepje na een tijd. Er zijn maar enkele mensen die ik nog steeds met veel respect volg: een bnox of lamazone, bijvoorbeeld.

Bovendien was die groep vaak grof. Onrespectvol. Een krabbenmand. Dan lees ik veel liever de grappige chatsessies (shock!) tussen mensen die oprecht in elkaar geïnteresseerd zijn in plaats van elkaars CV. Een shift van ‘Wat kan jij voor mij betekenen?’ naar ‘Wie ben jij eigenlijk?’ Ik juich dat toe. Ik ben daar fan van.

En inderdaad: het is druk op Twitter. Tijdens #dasm laat je je smartphone beter even op tafel liggen. Net zoals ik even in gedachten wegzak als mijn lief voor de duizendste keer over iets in een game vertelt. Of zij doet alsof ze luistert terwijl ik me druk maak over de politiek in dit land. Je kan Twitter gewoon uitzetten, hoor. Of mensen niet meer volgen als je er voorgoed vanaf wilt.

Wat is de meerwaarde van onbenullige tweets? Wat is de meerwaarde van zeuren over onbenullige tweets? Ik ben dat gezeur zo beu. Als ik mij erger aan Twitter komt dat door gezeur over Twitter. Ik had er tijdens mijn opleiding Journalistiek al zo’n hekel aan: waarom als journalist constant over journalistiek praten? Er is reflectie nodig, natuurlijk, maar waar ligt de lijn tussen ‘ik doe’ en ‘ik praat alleen over’?

Twee jaar geleden hadden we zo’n post als die van Jan nog toegejuicht. Kijk naar dat aantal comments! Nu is hij of zij officieel een ‘influential’! In 2011 vind ik , persoonlijk, de zelfreflectie van onze Vlaamse tweople irritant én schone schijn. Echt kijken is het niet, he. Alleen maar wijzen naar anderen. Voila, ik steek ook mijn vinger uit. Nog één keertje omdat ik het niet kan laten.

Ik zou nog een hele tijd door kunnen gaan over de ego’s op Twitter. De verheerlijking van de mening. Maar laat ik zelf het goede voorbeeld geven. Of toch wat ik het goede voorbeeld vind. Vanaf nu zwijg ik gewoon over wat ik irritant vind. Ik ga lekker chatten op Twitter. Als ik iets interessants lees, plaats ik een link. Zelfs als dat over een sensationele moord gaat. Want mijn Twitter is van mij.

Ellie en ik zijn aan ons ‘happy ever after’ begonnen. We staan samen op, strompelen samen naar het ontbijt en zoeken dan samen een plekje voor de rest van de dag. Dicht bij elkaar. Gelukkig samen. Maar dat zijn de mooie momenten. Er zijn ook andere momenten.

Die verdomde spalk volledig bezoedeld met…vieze dingen. Een krab op mijn neus omdat we schrokken. Een lelijke, enge wonde die elke dag een vies zalfje nodig heeft. Ik heb alvast ontdekt dat ik geen roeping in de zorg heb gemist. En ik heb me vragen gesteld over onze kinderwens. Spalken en pampers, ze kunnen erg op elkaar lijken.

Maar gelukkig is dat allemaal grotendeels voorbij. Ellie en ik hebben een systeem ontwikkeld, een ritme. Jammer genoeg wil die ene poot maar niet genezen. We wachten nu op het oordeel van een specialist. Opereren? Amputeren? Het is wat ontmoedigend. Al die ellende opnieuw.

Toch eindigt dit hoofdstuk al goed. Ellie ziet er fantastisch uit. Haar kopje is een stuk ronder, haar buikje boller. Ze is nu zacht en glanzend in plaats van stug en dof. Ik denk dat Ellie al even zwerver was voor ze werd aangereden. Het is prachtig om dat beestje open te zien bloeien. Ik hoop dat het volgende hoofdstuk, de specialist, snel voorbij is. Met een happy ending.

“Om hoe laat kom je haar ophalen?”, vroeg de dierenarts vanmorgen aan de telefoon. Mijn hart maakte een sprongetje en ik snelde me naar de slaapkamer. “We mogen Ellie ophalen! We mogen Ellie ophalen!” Mijn lief fronste en stond dan maar op. Er was geen houden meer aan: Ellie moest en zou nu metéén naar huis komen.

Wéken, bijna 5 weken, heeft Ellie nodig gehad om te herstellen. Beter is ze nog niet, maar goed genoeg om bij ons verder aan te sterken. En dus stonden we vanmorgen met een kooitje aan de voordeur van de dierenarts om onze kleine schat op te halen. “Hopelijk reageert ze een beetje goed op de verhuis”, zeiden we nog voor het binnengaan.

Maar Ellie is een taaie madam. Tenminste, zo noemen we het voorlopig maar. Hoe beschrijf je anders een kat die zich zonder morren languit uitrekt in het reiskooitje, met spalk en al? Ook in de wagen was Ellie niet onder de indruk. Ze viel nog net niet in slaap. Thuis keek ze wat rond, spinde ze even en installeerde zich dan tevreden op mijn schoot. En zo was Ellie thuis en was er geen vuiltje aan de lucht.

Terwijl mevrouw Ellie, ik begin haar steeds vaker zo te noemen (omwille van haar kalme, ietwat arrogante air), sliep, besefte ik opeens hoeveel geluk ze gehad heeft. Een andere dierenarts had haar nooit dezelfde kansen gegeven. Ze had meteen een spuitje kunnen krijgen. De warmte, het geduld en de competentie waar Ellie de afgelopen weken op mocht rekenen, hebben haar leven gered.

De dierenarts wilde ons niet eens de volledige rekening presenteren. “Als we zo allemaal ons steentje bijdragen…”, zei ze. Dat Ellie er nog is dankzij vele steentjes, mag duidelijk zijn. De belangrijkste en eerste steen werd gelegd door de dierenarts die voor Ellie koos en niet voor de onverschilligheid. En toen kwamen wij, jullie en ik, en hebben we voor Ellie een nieuwe thuis gebouwd.

Vergeef me de sentimentaliteit, trouwens. Maar als fanatieke dierenliefhebber word ik vaak teleurgesteld. Dit verhaal en deze ervaring zijn zo ongelofelijk hoopgevend. Het kan dan toch, af en toe. Ik wil jullie dan ook oprecht, ongelofelijk oprecht, bedanken voor al jullie hulp en jullie medeleven met Ellie. De grootste ‘dank u’ gaat naar dokter Tania Maenhout die elke dag dieren in nood ziet, maar nog steeds niet wegkijkt.

Linkliefde: Tania Maenhout

PS: Voor Ellie gevonden werd, was Tania al onze dierenarts. In de afgelopen jaren heb ik al heel wat dierenartsen gezien (vaak verhuisd) en geen enkele was zo oprecht geduldig en respectvol naar mijn huisdieren toe. Haar zorg voor Ellie illustreert dat alleen maar meer. Zoek je een goede dierenarts in omgeving Gent? Ga zeker eens bij dokter Maenhout langs.

Onze Ellie is op dreef: de wonde geneest goed, ze eet nog beter, ze tettert luid als haar iets niet aanstaat en zelfs de zwaar gebroken poot lijkt al wat steviger. Zoals de dierenarts over haar herstel zegt: “Als je gewoon geduld hebt, komt het wel”.

Dat de dierenarts enorm veel geduld en aandacht aan Ellie heeft gegeven, is ook niet vanzelfsprekend. Toen Ellie werd binnengebracht was er geen baasje, er waren geen centjes en de vooruitzichten waren slecht. Toch koos ze niet voor de gemakkelijke weg en hielp ze Ellie, waardoor wij haar ook konden helpen. Ik ben de dierenarts zo enorm dankbaar.

Al het geduld, de tijd, de zorgen, de moeite,…Ze waren het echt waard. Vandaag bezochten we een mooie kattin die fier rechtop zat. Het etensbakje is tegenwoordig snel leeg, de enorm lelijke wonde op haar rugje iets minder lelijk en de levenslust duidelijk aanwezig. Ellie is klaar voor haar tweede leven.

Ze blijft nog een paar daagjes bij de dierenarts. Die heeft gisteren een nieuwe, gebogen spalk gezet om de gebroken poot nu in een meer natuurlijke houding te laten herstellen. Als blijkt dat die spalk geen problemen veroorzaakt, mag Ellie naar huis. Bij ons kan ze dan nog even verder herstellen in haar mooie bench die ze van AVEVE krijgt. Ik ben persoonlijk hélemaal in de wolken. Fantastisch nieuws!

(En op aanvraag, video!)